‍Over ‍Donald

‍Een ‍korte ‍achtergrond


‍Geboren ‍in ‍de ‍VS. ‍Ik ‍kwam ‍in ‍1956 ‍naar ‍Frankrijk, ‍vergezeld ‍van ‍mijn ‍vrouw ‍en ‍twee ‍zeer ‍kleine ‍kinderen. ‍Na ‍het ‍behalen ‍van ‍een ‍masterdiploma ‍aan ‍de ‍“University ‍of ‍California” ‍in ‍Berkeley ‍was ‍het ‍mijn ‍doel ‍om ‍een ‍doctoraat ‍in ‍Parijs ‍te ‍behalen, ‍bijna ‍onbedoeld ‍ben ‍ik ‍gebleven.


‍De ‍regio ‍waar ‍de ‍gotische ‍architectuur ‍werd ‍geïnitieerd ‍en ‍ontwikkeld, ‍was ‍“Île ‍de ‍France”. ‍Aangezien ‍ik ‍hier ‍woonde, ‍kreeg ‍ik ‍meer ‍en ‍meer ‍interesse ‍in ‍de ‍wonderen ‍van ‍de ‍13e ‍en ‍14e ‍eeuw ‍die ‍me ‍omringden. ‍In ‍1985 ‍begon ‍ik ‍cursussen ‍over ‍dit ‍onderwerp ‍te ‍volgen ‍aan ‍de ‍Sorbonne, ‍een ‍fascinerende ‍hobby ‍die ‍15 ‍jaar ‍duurde. ‍Van ‍nature ‍ben ‍ik ‍onderzoeker ‍(ik ‍ben ‍35 ‍jaar ‍werkzaam ‍geweest ‍in ‍het ‍Muséum ‍National ‍d'Histoire ‍Naturelle ‍in ‍Parijs, ‍onderzoeker ‍in ‍de ‍paléontologie ‍van ‍primitieve ‍zoogdieren) ‍heb ‍ik ‍de ‍Sorbonne-cursussen ‍kunnen ‍aan ‍vullen ‍door ‍te ‍profiteren ‍van ‍de ‍enorme ‍bibliografische ‍bronnen ‍die ‍Parijs ‍biedt ‍en ‍daardoor ‍mijn ‍kennis ‍kunnen ‍vergroten.


‍Na ‍mijn ‍pensionering ‍in ‍1992 ‍kon ‍ik ‍al ‍mijn ‍tijd ‍besteden ‍aan ‍een ‍project ‍om ‍een ‍klein ‍gebouw ‍te ‍maken ‍in ‍een ‍pure ‍13de-eeuwse ‍stijl. ‍De ‍gotiek ‍van ‍deze ‍periode ‍vormt, ‍naar ‍mijn ‍mening, ‍een ‍architectuur ‍met ‍een ‍ongeëvenaarde ‍schoonheid. ‍In ‍1993 ‍maakte ‍ik ‍plannen ‍en ‍tekeningen ‍voor ‍dit ‍gebouw ‍(het ‍wordt ‍een ‍gebouw ‍genoemd ‍omdat ‍er ‍iets ‍beters ‍ontbreekt: ‍het ‍is ‍geen ‍huis, ‍noch ‍een ‍kasteel, ‍noch ‍een ‍kerk). ‍Om ‍deze ‍ideeën ‍in ‍realiteit ‍om ‍te ‍zetten, ‍begon ‍ik ‍kalksteen ‍te ‍bewerken ‍wat ‍ook ‍veel ‍gebruikt ‍is ‍tijdens ‍de ‍bouw ‍van ‍oude, ‍historische ‍gebouwen ‍van ‍Parijs. ‍Om ‍dit ‍te ‍doen, ‍heb ‍ik ‍in ‍korte ‍tijd ‍een ‍werkplaats ‍gebouwd ‍in ‍de ‍achtertuin ‍van ‍mijn ‍huis ‍gelegen ‍in ‍een ‍van ‍de ‍voorsteden ‍van ‍Parijs. ‍In ‍1994 ‍maakte ‍ik ‍de ‍stenen ‍deurposten ‍van ‍de ‍eerste ‍deuropening ‍af. ‍Tegen ‍2007 ‍dacht ‍ik ‍dat ‍ik ‍ongeveer ‍80% ‍van ‍de ‍stenen ‍had ‍uitgehouwen ‍die ‍nodig ‍waren ‍voor ‍de ‍ramen ‍en ‍deuren. ‍Mijn ‍voortschrijdende ‍leeftijd ‍overtuigde ‍me ‍ervan ‍dat ‍het ‍nu ‍of ‍nooit ‍was. ‍Na ‍een ‍ontmoedigende ‍lange ‍zoektocht ‍vond ‍ik ‍een ‍pand ‍dat ‍groot ‍genoeg ‍was, ‍en ‍bovendien ‍gelegen ‍was ‍in ‍de ‍buurt ‍van ‍het ‍huis ‍van ‍mijn ‍zoon, ‍namelijk ‍in ‍het ‍natuurpark ‍van ‍de ‍Morvan ‍in ‍de ‍Bourgogne. ‍De ‍toestemming ‍om ‍zo'n ‍architecturale ‍fantasie ‍op ‍te ‍bouwen ‍was ‍natuurlijk ‍niet ‍gemakkelijk ‍te ‍verkrijgen, ‍maar ‍de ‍ruimdenkendheid ‍van ‍verschillende ‍verantwoordelijke ‍autoriteiten ‍vergemakkelijkte ‍deze ‍taak ‍enorm.


‍Een ‍enorme ‍kuil ‍in ‍het ‍weiland ‍van ‍mijn ‍(nieuwe) ‍huis ‍werd ‍in ‍2008 ‍gegraven. ‍Bijna ‍twee ‍jaar ‍waren ‍nodig ‍om ‍het ‍fundament, ‍de ‍onderkeldering ‍te ‍voltooien. ‍Ten ‍slotte ‍begon ‍het ‍gebouw ‍boven ‍het ‍maaiveld ‍uit ‍te ‍stijgen. ‍Aan ‍het ‍einde ‍van ‍2012 ‍werden ‍de ‍houten ‍gewelfsteunen ‍verwijderd ‍uit ‍de ‍meeste ‍kelderkamers. ‍Een ‍bedacht ‍(en ‍nogal ‍spectaculair) ‍ontwerp ‍werd ‍werkelijkheid. ‍Waar ‍we ‍mee ‍bezig ‍waren ‍bleek ‍mogelijk.